Scary bro

Ik heb enorm veel foto's op mijn laptop staan. En met enorm veel bedoel ik echt wel letterlijk enorm veel. En daar zijn de foto's die op de externe harde schijf staan niet eens bijgeteld.

Dus ik krijg de ingeving om foto's te gaan verwijderen. Foto's die eigenlijk toch niet mooi zijn en bvb. een reeks foto's die erg op elkaar lijken, daar pik ik de mooiste uit om bij te houden.

Nu heb ik eerder al verteld dat ik mijn broer graag zie. Ik heb mooie herinneringen aan hem van toen hij nog hier thuis woonde. Zijn lekker leventje aan zijn computer, lekker gestoord worden door zijn kleine zusje (that 's me!!!), lekker Engelse Harry Potterboeken lezen, ...

Maar toen kwam ik bij een reeks foto's die waarschijnlijk allemaal in hetzelfde uur getrokken zijn. Ik bekeek de foto's... klikte de volgende aan, volgende, volgende, volgende, ... En toen schrok ik!

Da's waar ook... Mijn broer heeft iets gewelddadigs in zich! Meestal kon hij zich wel inhouden, want ik heb hem zelden op deze manier gezien. Ik hoop dat zijn vriendin hiervan op de hoogte is, anders komt ze nog voor onaangename verrassingen te staan. Ze mag mij altijd om hulp komen vragen als ze geen raad meer weet. Ik ben trouwens specialiste in "gewelddadige broertjes aanpakken"...

Want ik heb deze foto genomen en overleefd. And I 'm proud of it.

Murphy

Ik denk dat ik iets heb met de naam "Murphy". (Zou ik mijn naam laten veranderen?) En niet alleen omdat ik Eddy Murphy graag zie acteren.

Bij mij loopt namelijk soms nogal veel mis, zoals de wet van Murphy het zo mooi kan omschrijven. Wanneer ik zo gehaast ben zodat ik nog maar amper tijd heb om mijn kleren aan te schieten, ondertussen nog wat via MSN in orde probeer te krijgen met mijn broer, merk dat mijn gsm niet is opgeladen omdat de stekker vannacht niet fatsoenlijk in het stopcontact heeft gezeten, ik de weg naar het tuincenter in Wuustwezel moet opzoeken op de routeplanner, ondertussen eigenlijk mijn haar nog moet drogen, na de middag heb afgesproken met mijn teergeliefde vriendje en we ondertussen nog maar 2 uurtjes verwijderd zijn van de middag, gaat er toch niks vooruit.

Ik ben zo opgejaagd als een hinde die achterna wordt gezeten door een uitgehongerde leeuw die kracht heeft als een niet-uitgehongerde leeuw. Ik staak het geregel met mijn broer op MSN. Dat kan immers straks ook nog. Ik steek mijn gsm fatsoenlijk in het stopcontact, zodat ik toch nog een klein beetje batterij heb. Stel dat we onderweg opgegeten worden door een tractor, dan kan ik toch bellen... Ik droog mijn haren met de haardroger die bijna roze is, maar niet helemaal. Ik stuur een smsje naar mijn vriendje om te laten weten dat ik wat later zal zijn. Ik vind mezelf sympathiek.

Met mijn overgeschreven routeplannetje op een gerecycleerd notablaadje, stappen we in mijn autootje. Op weg naar Wuustwezel. Wat gaat dat goed!

Hé, kijk, de straat waar we in moeten is afgesloten! Als dat niet ongelooflijk kl*te is! Ik kan evengoed kl*te doen en rij toch het straatje in. En kijk, we zijn bij het tuincenter! Proficiat Mieke, u heeft fantastisch gereden!
Maar met Murphy in ons achterhoofd, hoort dit eigenlijk niet goed te gaan. Anders zou Murphy Murphy niet zijn en zou ik ook niks met hem hebben... Het tuincenter is gesloten wegens straatwerken! Wat leuk dat we helemaal voor niks naar hier zijn gereden. We rijden gewoon even terug, het is toch lekker warm in de auto. Ik schat niet minder dan 35°. Gezellig nog even wachten omdat er een vrachtwagenchauffeur de weg moet vragen aan een zwaantje. Zo ene op ne motor zonder grote witte vleugels. We hebben toch tijd. Als het tuincenter open was, hadden we ook langer weggeweest. En het is lekker warm in de auto... We rijden verder. Tot er een monster van een vrachtwagen achteruit op een bouwwerf moet rijden. Hij doet dat goed. Ik zou het niet kunnen. Ik kan het zelfs niet met mijn eigen autootje. We rijden even later ongestoord verder. Het is toch lekker warm in de auto. Na even te schrikken zodat mijn hart overslaat en waarbij ik even misselijk word omdat er een auto zonder om te kijken recht voor mijn auto's neus de straat over vlamt, komen we toch nog veilig bijna thuis aan.

Wie vindt witte bestelwagens trouwens irritant? Wel, de rode zijn niet veel beter. Hij jaagde mijn auto op, maar ik probeerde hem kalm te houden. Mijn auto ziet mij graag. We zijn veilig terug kunnen parkeren in onze straat.

And I 'm proud of it.

Ik word begrepen

De eerste alinea in het boek "De liefdespolitie" van Martina Paura voldoet aan mijn eigen opvattingen, net alsof mijn eigen gedachtegang daar neergepend staat.

"Het leven zou zo mooi kunnen zijn als er geen mensen bestonden. Soms vraag ik me echt af wat God zich in zijn hoofd heeft gehaald toen hij de geboorte van de zoveelste idioot goedkeurde. Waarschijnlijk had hij een slecht humeur, veroorzaakt door een kater omdat hij de avond ervoor te veel water in wijn en wijn in lucht had veranderd. En die kater heeft hem ertoe gebracht om de mensen daar beneden een paar echt onuitstaanbare idioten te sturen, met wie ze voortaan moeten rondtobben. Soms denk ik dat het zo is gegaan. Maar één ding begrijp ik nog steeds niet: waarom stuurt hij ze allemaal naar mij?"

Gelukkig is God wel zo vriendelijk geweest om toch een minimaal aantal mensen op mij af te sturen waar ik in de positieve zin iets aan heb. Ik heb een geweldige vriend, een toffe broer, een liefdevolle mama en enkele goeie vriend(inn)en en grote mensen waarop ik kan rekenen.

And I'm proud of them.

Why!?

ZONDAG 2 AUGUSTUS 2009

Waarom ik een blog begin? Omdat het een regenachtige zondag is en ik weet niet goed wat doen... Dus ja, ik beken: uit verveling... Maar geen nood, mij kennende is deze blog binnen enkele weken terug verwijderd. Dus geniet ervan, voor zolang het kan.

Ik ben Mieke, kleuterjuf in hart en nieren. Vooral in hart. Ik slaap in een bed, poets mijn tanden met een elektrische tandenborstel en was mijn handen voor het eten.

Mede dankzij het schrijfwerk waar mijn vriend mee bezig is, weet ik nu niet wat doen. Nu ja, ik weet wel wat doen, maar de "zin in" is er niet.

Ik heb een geweldige vriend, licentiaat en fervent leerboekenschrijver in hart en nieren. Vooral in hart. Ik sta al drie keer in zijn leerboeken. Dat wil zeggen dat ik -of beter mijn foto's- door honderden leerlingen beklad zal worden en tegen de grond, muur of ander hard object zal worden gesmeten.

And I'm proud of it.