Zoals de meeste mensen al wel weten / hebben gelezen heb ik het heel hard voor Toon Hermans. Zijn humor, zijn teksten en vooral zijn gedichten kunnen mij doen leren, inspireren, nadenken en lachen.
Jaren geleden las ik ergens onderstaand gedicht. Na één keer lezen kende ik het al van buiten, zo geweldig vond ik het en vind ik het nog altijd. Ik heb nooit geweten van wie het was. Tot vandaag. Ik zat er weer mee in mijn hoofd en wilde nu eindelijk toch wel eens weten wie de schrijver was. En warempel... van Toon Hermans!
Niet te geloven... En dat is mij al dikwijls overkomen als ik gedichten lees. Vind ik een gedicht mooi, weet ik ofwel heel zeker dat het van Toon is ofwel zoek ik het op en blijkt het van hem te zijn.
En met dit gedicht al jaren te kennen en nu pas te ontdekken dat het van degene is waar ik zo naar op kijk... Dat is toch het ultieme bewijs dat Toon Hermans helemaal "mijn type" is.
Hij was ontiegelijk gefrustreed
hij was ontzettend bang.
In een touw dat lag in 't gras
zag hij meteen een slang.
Ging naar een psychotherapeut
totdat 'ie niet meer bang was.
Hij greep een touw dat lag in 't gras
en zag dat het een slang was.